Ontmoeting met Jean-François, algemeen coördinator

Vertel ons kort wat over je achtergrond en je persoonlijkheid.

Als ik het in één woord zou moeten samenvatten: het verenigingsleven. Al vele jaren. Zich verenigen, bondgenootschappen vormen, samen een weg afleggen. Ik heb een eerste leven als kunstenaar achter de rug, in het theater. Lang geleden. Niet gewoon entertainment, eerder geëngageerd theater dat de maatschappij in vraag stelt. Kortom, theater dat een essentiële rol speelt, zoals we tegenwoordig (niet vaak genoeg) zeggen. Ik heb ook in een cultureel centrum en in Brusselse scholen gewerkt.

Daarna kwam het sociale aspect meer op de voorgrond door te werken met volwassenen met een mentale beperking. Vervolgens deed ik gezondheidspromotie en een documentaire in de DRC en tenslotte lange tijd permanente vorming in een activistische beweging. Steeds een mix van werken op het terrein en management waarmee je moet jongleren om te onderhandelen of om simpelweg te overleven.

 

Ik zie mezelf meer als een generalist dan als een specialist, of een specialist in algemeenheden (lacht) en ik ben eerder een verzoenend persoon. Ik vermijd breuken, mijn activisme is eerder pragmatisch, wat niet betekent dat ik niet vastberaden ben in waar ik voor vecht. Ik hou ook van een evenwicht tussen debat en actie.

Waarom dit interview op deze plek in Brussel?

We staan hier op één van de oevers van het kanaal, bij Tour & Taxis, op een paar meter van de Suzan Daniel brug die men hier nu aan het plaatsen is. Voor mijn inhuldigingsfoto – een traditie in het RainbowHouse – verkoos ik dit in verschillende opzichten sterke symbool.

Om te beginnen is er de wens om ons niet te beperken tot de Brusselse vijfhoek, maar om te decentraliseren. Deze brug achter mij maakt ook deel uit van een groot project van vervrouwelijking van de openbare ruimte, waar we allemaal aan moeten meewerken los van ons gender, en ze draagt de naam van een prominente LGBTQI+ figuur. Suzan Daniel was een belangrijke Belgische lesbische activiste die in de jaren 1950 in België de homo- en lesbische beweging heeft opgestart.

Het kanaal vormt ook de scheiding tussen twee verschillende delen van Brussel en de symboliek van de brug, van het kruispunt tussen verschillende ruimtes en verschillende groepen, past gewoon heel goed bij wat ik me voorstel bij coördineren in het algemeen en bij mijn job bij RainbowHouse in het bijzonder.

De Suzan Daniel brug in aanbouwDe Suzan Daniel brug in aanbouw

Wat houdt je werk bij RainbowHouse in?

De algemene coördinatie is zeer gevarieerd. Er is de begeleiding/ondersteuning van een leuk en deels nieuw team, er is het beheer van de middelen en het zoeken naar nieuwe inkomsten, soms ook telefonisch onthaal om te antwoorden op vragen om informatie, bezorgdheden, stage-aanvragen, … de vertegenwoordiging bij partners, bij administraties en bij de pers. Boekhouding, communicatie en tenslotte ook – heel belangrijk –  de relatie met de aangesloten verenigingen en het bestuur, want dat is essentieel voor de werking van de koepelvereniging.

Dus heel veel taken, maar we kunnen rekenen op gemotiveerde en geëngageeerde medewerkers, vrijwilligers en bestuursleden. En alles moet gelukkig niet altijd tegelijk (lacht).

Wat zijn jouw projecten, de nabije toekomst, de uitdagingen?

Om te beginnen zijn er aan aantal prioritaire dossiers. Werken aan het stabiliseren van de inkomsten van de organisatie. Zelfs na zovele jaren zijn we nog altijd afhankelijk van veel eenmalige en weinig structurele inkomsten. We moeten deze trend omkeren, vooral nu in tijden van epidemie het evenwicht is verstoord. Het brengt ook heel veel onzekerheid en ongemak mee voor de ploeg, dus hun welzijn een beetje versterken lijkt me geen luxe.

Over enkele maanden vieren we ook de 20ste verjaardag van de koepel, zodra er versoepelingen zijn: verschillende evenementen organiseren en de aangesloten verenigingen promoten. En ook ijveren voor het ter beschikking stellen van sociale, psychologische en culturele diensten voor leden van de LGBTQI+ gemeenschap, want zodra we uit de lockdown geraken zal de behoefte daaraan bijzonder groot zijn. Onze telefoon staat roodgloeiend.

Qua uitdagingen, ik zou durven zeggen dat er kolossale dingen op het spel staan. Om te beginnen het hernemen van het openbare leven na de lockdown, en alle vragen die dit oproept over onze manier van leven en van denken. Er is ook de complexiteit van het vertegenwoordigen van een diversiteit die nog niet altijd en overal zichtbaar is. Want ik moet me ook altijd  bewust blijven vanuit welke positie ik spreek, ik behoor tot één van de minderheden die in feite de meerderheid vormen en het meest zichtbaar zijn: het zal veel energie vergen om de zaken weer in evenwicht te brengen, om verdeeldheid of impasses te voorkomen.

Op politiek vlak zal ik erop moeten toezien dat de eisen van de aangesloten organisaties naar voren worden gebracht, ook door ons memorandum bij te werken met de opvolging van de actieplannen van de verschillende machtsniveaus. De actualiteit was ook heftig en dramatisch: de dag voor mijn aantreden werd er een homofobe moord gepleegd in Vlaanderen die ons er op wrede wijze aan herinnerde dat niets verworven is voor LGBTQI+-mensen, zelfs niet in België.

 

In het algemeen, wat motiveert je, wat brengt je in beweging?

Wat me in beweging brengt is vooral wat me verontwaardigt. En verder de extase, … zweven (lacht). Dingen die me verontrusten of raken zijn bijvoorbeeld uitbuiting in het algemeen en de ongelijkheden die daaraan gelinkt zijn. Vaak door gebrek aan informatie bij uitgebuite personen. Dat is één van de krachten van permanente vorming: sleutels aanreiken, rasters om de maatschappij te kunnen lezen zodat men zich kan emanciperen, met een kritische blik kan kijken en zich kan bevrijden.

De wanhopige oproepen die we dagelijks krijgen van zowel jonge als minder jonge personen die het moeilijk hebben omwille van hun identiteit en de afwijzing die zij vaak ervaren, zijn eveneens een belangrijke drijfveer.

Tot slot, het afwijzen van het verschil – of dat nu gaat om seksualiteit, identiteit of iets anders, of liever, het niet in staat zijn om een veelheid aan normaliteiten samen te brengen. Want uiteindelijk, wie is verschillend van wie, wat betekent dat? Door gebrek aan informatie of leerprocessen gaan we uiteindelijk uit van slechts één referentiekader, één dominante norm (de heteronormativiteit, het patriarchale model, …) terwijl er zo veel mogelijke identiteiten en oriëntaties zijn die naast mekaar kunnen bestaan. Dat is van waaruit ik probeer druk uit te oefenen op de politiek, de media, de maatschappij in het algemeen. In het RainbowHouse bruist dat, collectief en vol goede wil.

Wat als jij een held/heldin was?

Ah, nu komen we bij Proust (lacht). Ach, ik weet het niet, misschien een manga personnage uit mijn jeugd. Albator bijvoorbeeld. Als piraat, maar ook als “iemand van zijn woord”. Een beetje idealistisch en ook een reiziger. Opgelet voor mijn cosmo dragon